مطلبى قابل توجه : بايد دانست كه : ذكر اين واقعه در اين كتاب دلالت بر اين مىكند كه تأليف كتاب « بعض فضائح الروافض » چنان كه در آغاز كتاب نقض ( ص 2 ) ياد شده هنوز تمام نبوده است زيرا اگر كتاب بسال پانصد و پنجاه و شش تمام شده باشد چگونه ميتواند ذكر فتحى را كه سه سال بعد از پايان يافتن كتاب يعنى بسال 559 واقع شده است مشتمل باشد در صورتى كه از صريح كلام مورّخان سابق الذكر برآمد كه : فتح شهر حارم بسال 559 بوده است ؛ پس از ملاحظهء اين دو امر معلوم ميگردد كه با آنكه كتاب بعض فضايح الروافض منتشر شده شده بوده چون نسخ منتشر شده بيش از سه نسخه نبوده است چنان كه تصريح به آن نيز گذشت ( ص 2 - 3 نقض ) مؤلّف نامبرده تصرّف در كتاب خود مينموده و مطالبى به آن مىافزوده است پس بايد گفت كه : بطور قطع تا سال 509 مؤلّف كتاب ، جريان امر تأليف خود را ادامه ميداده و در آن تصرّف مينموده و مطالبى را كه مناسب مىديده بر آن مىافزوده و بعبارت واضحتر بحكّ و اصلاح و تكميل و تنظيم آن مىپرداخته است چنان كه در ذيل ص 366 چاپ اوّل نيز اين نكته را خاطر نشان ساخته‌ام امّا احتمال اينكه مراد از « فتح مذكور در بعض فضايح الروافض » غير از فتح بلدهء حارم باشد احتمالى بسيار ضعيف است بطوريكه از حدّ ترتيب اثر بر آن خارج است ، هذا ما عندي و اللّه هو العالم بحقيقة الحال . تعليقهء 138 ( ص 344 ؛ س 13 ) مهرين دژ آقاى دكتر منوچهر ستوده در قلاع اسماعيليّه گفته ( ص 160 - 162 ) : « قلعهء مهرين - مهرنگار و قلعهء منصوره كوه يكى از راههاى قديمى و معمور استرآباد راهى است كه از دامغان به آستانه و چشمه على و كلاته و چهارده مىرود و از آنجا به خطّ مستقيم به استرآباد مىرسد . از دامغان به طرف شمال ، جلگه‌اى است كه كم‌كم سر بالا مىرود و به كوههاى كوتاهى مىرسد كه در پاى كوههاى بلندترى قرار گرفته‌اند . بر همين رشته